NL Palingsound - Alles over de muziek uit Volendam

Welkom op mijn weblog over de fameuze palingsound. Van de Cats tot Maribelle en van BZN tot Nick en Simon, alle beroemde artiesten uit het al net zo beroemde vissersdorpje in Noord-Holland komen op dit weblog aan bod.


Beknopte bio- en discografie: BZN

Vaandeldragers van de Palingsound en uitgedrukt in aantal Top40-hits de populairste Nederlandse band allertijden.

De Band Zonder Naam werd opgericht in 1966 en speelde aanvankelijk Shadows-achtige muziek, met veel covermateriaal. In die hoedanigheid scoorde de groep enkele bescheiden hits. Begin jaren zeventig werd het roer omgegooid naar rockrepertoire. Ook nu bleef het grote succes uit en als laatste 'redmiddel' gold een radicale koersverandering. Er werd een zangeres aangetrokken - Annie Schilder - en een soort mix van europop en schlager, gelardeerd met Franse teksten, werd de nieuwe muzikale koers, met "Mon Amour" als eerste wapenfeit. Vijf weken stond de single op nummer 1 en het luidde een lange reeks van (top 10-)hits in. Die leek te eindigen met het vertrek van componist en muzikaal brein Thomas Tol in 1988. Het nieuwe BZN bleef echter toch nog hits scoren gedurende de jaren negentig, al ging het vooral om schlagernummers of covers (zoals de Symphonic Night-concerten). Na een weinig succesvol uitstapje naar de Nederlandse taal viel in 2007 het doek definitief. Jan Keizer en Anny Schilder, gezichts- en geluidsbepalend voor de band van 1976 tot 1984, vormen sinds 2010 weer een zangduo.



Rollin' Around the Band (1974), met Jan Veerman als zanger en Jan Keizer nog op de drums.



Mon Amour (1976), vanaf 1:54. Net daarvoor een kort vraaggesprek met Toppop-presentator Ad Visser, over de nieuwe samenstelling en sound van de band.



Just An Illusion (1983), bij het naderende vertrek van Annie Schilder.



If I Say the Words (1984), de eerste single met de nieuwbakken zangeres Carola.

Beknopte bio- en discografie: Next One

Next One is een vijfkoppige formatie die vooral bekend is van hun Cats-medley uit 1982. De groep heeft echter ook enkele hits gescoord met eigen, The Cats-achtige, composities. Sinds eind jaren tachtig is Next One vooral artiestenbegeleidingsband.

De in 1969 opgerichte band heeft door de jaren heen verschillende line-ups gekend, met Piet Schilder als meest vaste waarde. In 1988 stapte gitarist Dirk van der Horst over van Next One naar BZN. Hij werd vervangen door John Meijer. In 2003 nam diezelfde John Meijer weer zijn plaats in bij BZN. Van der Horst kreeg in dat jaar te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Een jaar later stierf hij aan de gevolgen van kanker.

Next One scoorde tussen 1975 en 1982 vier Top 40-hits ("Goodbye Ann Louisa", "Little Spanish sailor", "Realité" en "Cats for ever") plus een aantal tipnoteringen. "Cats for ever" was hun laatste en grootste hit. Deze ode aan plaatsgenoten The Cats, in de vorm van een medley met hun grootste hits, bereikte de vijfde plek van de Top-40.



Sinds eind jaren tachtig is Next One voornamelijk een artiestenbegeleidingsband. Ze heeft gewerkt met acts als Jan Smit, Anny Schilder, George Baker, Piet Veerman en Harry Slinger (Drukwerk).

Meer over Next One (inclusief foto's en krantenknipsels) vind je hier.

Beknopte bio- en discografie: Left Side

De muziek uit Volendam is al decennialang, bijna onafgebroken, terug te vinden in de vaderlandse hitlijsten. Buiten 's lands grenzen is de Palingsound nooit echt doorgebroken, al heeft dit typisch Nederlandse fenomeen wel degelijk tot buitenlands hitsucces geleid. Zo scoorden The Cats hits in België, Duitsland en Zwitserland. BZN boekte successen in België, Zuid-Afrika, Canada en Roemenië. En Jan(tje) Smit was jarenlang een (kinder)ster in de Duitstalige landen om ons heen. In dit ererijtje hoort echter ook het minder bekende Left Side thuis. Deze Volendamse groep was in het buitenland misschien wel succesvoller dan in eigen land.

Left Side werd in 1968 opgericht en bestond uit Harmen Veerman, Jan Schilder, Dick Plat, Evert-Jan Reilingh en drummer Klaas Tuyp (vanaf 1974). Het vijftal maakte goed in het gehoor liggende popmuziek geïnspireerd door de Cats (Harmens broer Cees maakte bovendien zelf deel uit van die Cats). Platenschappij EMI hoorde er brood in en liet Left Side het door Wim Tol gecomponeerde 'Confusion in my mind' op single uitbrengen. En niet zonder succes: het singledebuut drong door tot de 29ste plaats van de Top 40. De opvolger 'Welcome to my house' deed het nog beter: #25.

Na enkele tipnoteringen kwam Left Side bij platenmaatschappij Phonogram terecht, alwaar Peter Koelewijn zich als producer over de Volendammers ontfermde. Dat leidde direct tot het grootste succes dat de groep zou kennen, te weten de single '(like a) Locomotion'. In de Top 40 bereikte de schijf de zeventiende plaats. Maar in het buitenland was het succes zowaar nog groter. Zowel in Frankrijk als Brazilië bereikte '(like a) Locomotion' de eerste plaats van de hitparades. Ook elders in met name Zuid-Amerika was de plaat succesvol. Een ongekende prestatie voor een 'groepje uit Volendam'.



Ruim een jaar later scoorde Left Side opnieuw een hit met 'Tessie (I love you)', al bleef het succes nu weer beperkt tot binnen 's lands grenzen: een twintigste plaats in de Top 40. Het zou tevens de laatste hit van de band zijn. In 1976 kwam de single 'Morning sunrise' uit, een nummer waar Harmen Veerman veel tijd aan besteed had, maar om vage redenen - aangaande eindmix van de opname - werd het schijfje uit de handel genomen. Uiteindelijk werd er een totaal andere versie (door Peter Koelewijn aan een andere producer uitbesteed) op single uitgebracht. Dit tot woede van de groep. Kort na dit incident hield Left Side het voor gezien. De optredens werden netjes afgemaakt en er volgde een afscheidsconcert op 10 december 1976 in het St. Jozelfgebouw te Volendam.

Na het Left Side-avontuur richtten Dick Plat en Klaas Tuyp samen met Theo van Scherpenzeel (alias Specs Hildebrand) de Nederlandstalige formatie Canyon op, terwijl Harmen Veerman op de solotoer ging. Dick Plat zou vanaf 1988 de gelederen van BZN gaan versterken.

'C'est la Vie' nieuwe single van Jan en Anny

Alsof ze als duo nooit zijn weggeweest, bestormen Jan Keizer en Anny Schilder als vanouds de vaderlandse hit- en albumlijsten. Na de top 10-single 'Take me to Ibiza' en het met goud bekroonde album 'Together Again' verschijnt op 12 november de nieuwe single 'C'est la Vie'.

Op de nieuwe schijf horen we de vertrouwde samenzang van de twee Volendammers in het decor van een al bijna zo vertrouwd palingsgewijs Frans chanson. "Volgens fans en kenners was er geen discussie mogelijk en is iedereen het er over eens dat dit de onbetwiste nieuwe single moest worden," lezen we op de officiële webstek.

Een poll op diezelfde website wees uit dat de voorkeur van de meeste fans uitgaat naar de tracks 'The Champions of the World' en 'C'est la vie'. Een poll op de fansite 'Jan en Anny' wees 'C'est la Vie' al als onbetwiste winnaar aan.

Het olijke duo geniet intussen volop van de hernieuwde samenwerking en het daaruit voortvloeiende succes. In de eindeloze reeks van media-activiteiten zat recentelijk nog een reisje naar Turkije voor het programma 'Hart voor Muziek'.

Beknopte bio- en discografie: Tamara Tol

 Tamara Tol is een Volendamse zangeres die eerst succes had als vrouwelijke helft van duo Ben & Tamara, en daarna een solocarrière startte. Daarbij bedient ze zich van melodieuze songs: vaak Engelstalig, maar ook in het Nederlands en Duits.

De in 1972 geboren Tamara was als kind al bezeten van muziek. In het plaatselijke kerkkoor, maar ook op talentenjachten en in schoolbandjes, viel haar talent op. Landelijk liet ze voor het eerst van zich horen in 1990, als deelneemster aan de Soundmixshow van Henny Huisman. Daartoe kroop ze in de huid van countrylegende Linda Ronstadt en gaf ze een knappe vertolking van 'Desperado' weg. Een jaar later formeerde ze samen met de Haarlemse volkszanger Ben Hendriks het duo Ben & Tamara. Deze muzikale samenwerking werd in 1994 bekroond met een hitparadenotering in de vorm van 'Love is the only way'. Dit was een volledig Engelstalige bewerking van 'Il Poèta', een deels in het Italiaans en deels in het Engels gezongen liefdeslied van het Italiaanse duo Al Bano en Romina Power. De Nederlandse tegenhanger van Ben & Tamara was goed voor twee weken vaderlandse Top 40, waarin ze bleef steken op de 38ste plaats. Ben & Tamara stonden ook in het voorprogramma van de Nederlandse concerttour van de destijds razendpopulaire soapserie 'The Bold & The Beautiful' in Ahoy'.

In 1995 besloten Ben & Tamara ieder hun eigen weg te gaan. Sindsdien is Tamara niet onverdienstelijk actief als solozangeres. Aanvankelijk zong Tamara overwegend in het Engels. Zo deed de knappe Volendamse in 1999 mee aan het Nationaal Songfestival met het lied 'Coming Home', geschreven door toenmalig BZN'ers Jan Keizer, Jack Veerman en Jan Tuijp. Jan Tuijp is tevens de schoonvader van Tamara. 'Coming Home' eindigde vierde met 83 punten en een lovend jurycommentaar. Volgens de jury zou de zo typisch Nederlandse palingsound het best wel eens goed kunnen doen in Europa. Het was echter zangeres Marlayne die met 'One good reason' de Nederlandse driekleur zou vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Niettemin werd Tamara door tv-coryfee Paul de Leeuw uitgenodigd voor een duetje in diens 'Laat de Leeuw'.

De laatste jaren heeft Tamara zich toegelegd op het Nederlandstalige lied. Onder auspiciën van producer en tekstschrijver Piet Souer kwam in 2007 het album 'Zeg 't met bloemen' tot stand, waarvan de titels 'Jouw dag', 'Zeg het met bloemen', 'Liefde van vroeger' en 'Hola' in de Single Top 100 belandden. Er verscheen ook een Duitstalige versie van het album.





Medio 2010 verscheen Tamara's nieuwste single: 'Zomerlach'. Ze voorzag de sfeervolle melodie zelf van tekst.

Jan en Anny 'Together Again'

 Op 10 september verschijnt 'Together Again', het tast-, en vooral hoorbare resultaat van de veelbesproken hernieuwde muzikale samenwerking tussen Jan Keizer en Anny Schilder. Na een roerige mediaweek is het nu weer tijd voor de muziek.

Jan en Anny waren afgelopen week haast niet van de buis te slaan. Een interview in Knevel & Van den Brink, als spelkandidaten in 'Timboektoe' en niet te vergeten als onderwerp van discussie onder BZN-fans in het veelbesproken SBS6-programma 'Fans'. Al met al een aardige opwarmer voor waar het werkelijk om gaat: het album 'Together Again', waarop de fameuze harmonieuze samenzang van de twee voormalige BZN'ers als vanouds zal weerklinken. 10 september ligt het in de winkels, maar je kan alvast een voormaakje verkrijgen op BOL.com, waar je de schijf ook alvast kan bestellen. Van alle twaalf nummers zijn geluidsfragmenten te beluisten.

We horen vertrouwde stemmen, gerijpt door de tijd. We horen ook vertrouwde vrolijke klanken, al dan niet doorspekt met Franse kreten, al kennen de productie en composities van Emile Hartkamp (bekend van Frans Bauer) een heel ander geluid dan de Tol & Tol-sound van het BZN uit de jaren zeventig en tachtig. Maar dat zal de fans van Jan en Anny er ongetwijfeld niet van weerhouden de nieuwe langspeler in huis te halen en wie weet gaan ook de minder enthousiastelingen (zoals te zien in 'Fans') overstag.

Update 09-09: het album werd gisteren aan Jan en Anny uitgereikt door niemand minder dan tv-koningin Mies Bouman (dankzij wie hun hereniging immers tot stand kwam). Verder werden de twee Volendammers verrast door André van Duin in de hoedanigheid van diens typetje Meneer Wijdbeens. Hij had goed nieuws voor Jan en Anny: 'Together Again' is bij voorinschrijving al goud geworden!

Paling eten bij Jan en Anny

In het RTL4-programma 'Ik kom bij je eten' waren recentelijk onze eigenste Jan Keizer en Anny Schilder te zien. Presentatrice Froukje de Both reisde af naar het pittoreske Volendam om het onlangs herenigde duo te spreken en samen een hapje te eten... Paling natuurlijk!

In het luchtige zomerprogramma praten Jan en Anny over verleden, heden en toekomst. En samen met De Both halen ze herinneringen op in het Palingsoundmuseum. Daarnaast geeft Anny een onthullend kijkje in haar huis, alwaar het drietal zich de verse paling goed laat smaken. Na de maaltijd had De Both voor het duo nog een verrassing in petto...

Hieronder kan je het complete item (her)bekijken.

Nieuwe single Nick & Simon, nieuw album op komst

Op 20 augustus ligt ie in de schappen: de kersverse single van Nick & Simon, 'Een Nieuwe Dag' gedoopt. Het vormt tevens het voorproefje van hun vierde studio-album, 'Fier', dat in oktober verschijnt.

De voorbije weken was 'Een Nieuwe Dag' al her en der op de radio te horen en morgen gaat de videoclip, met een hoofdrol voor Jennifer Hoffman, in première. Hieronder een voorsmaakje.



De door Nick geschreven song verhaalt over zware periodes in het leven, waarna een nieuwe dag aanbreekt en een nieuwe weg kan worden ingeslagen. De single bevat naast 'Een Nieuwe Dag' een unplugged versie van 'Supply And Demand' van Amos Lee, zoals de mannen die tijdens een spontane sessie opnamen.

Voor de nieuwe langspeler 'Fier' zijn intussen niet minder dan zestien tracks opgenomen. Simon gaf onlangs in een interview aan dat de jongens een redelijk nieuwe weg ingeslagen zijn. "Het is een breed album geworden, maar toch is gewoon het vertrouwde Nick & Simon-geluid op het album te horen. De fans zullen niet van verbazing van hun stoel afvallen", aldus Simon.

De nieuwe single van het populaire duo is vanaf 20 augustus verkrijgbaar in (web)winkels als Muziekkopen.nl, Bol.com, Music Store en Free Record Shop. Woon je in België, kijk dan hier voor een overzicht van online muziekwinkels of gebruik een van de legale downloadsites.

Update 19-08: hieronder kan je genieten van de clip.

Beknopte bio- en discografie: Canyon

Canyon was een Volendamse groep, in januari 1977 opgericht door voormalig Left Side-leden Dick Plat (toetsen) en Klaas Tuyp (drums), samen met de in Volendam woonachtige Amsterdammer Theo van Scherpenseel, alias Specs Hildebrand, tot dan zanger van country-achtig repertoire.

Wegens drukke werkzaamheden als onderwijzer moest Theo de band verlaten en werd hij vervangen door Jaap Veerman. Als één van de weinige Volendamse acts bracht Canyon uitsluitend Nederlandstalig repertoire. Dit in een tijd dat Nederlandstalig product lang niet zo populair was als vandaag de dag.

Na de komst van Jaap Veerman bracht Canyon enkele singles uit. Eén daarvan kreeg, in de zomer van 1983, de nodige airplay op de radio en werd zodoende een behoorlijk grote hit: 'Als ik maar bij jou ben', een cover van 'L'Italiano' van de Italiaan Toto Cutugno.



De zonnige melodie en dito tekst leverde het Volendamse trio een verdienstelijke 24ste plaats in de Top 40 op. Het bleef echter bij dit ene hitsucces: de overige tien singles die de band uitbracht bereikten noch de hit-, noch de tipparade. Toch zou het door Dick Plat geschreven 'Mooi Volendam' uit 1983 een (lokale) evergreen worden, die tien jaar later alsnog de tipparade bereikte in de uitvoering van de Volendamse groep Stampvast.



De groep heeft één langspeler uitgebracht: 'Een beetje alleen' uit 1983.

Canyon werd opgeheven in 1988. In dat jaar werd Dick Plat lid van BZN (als vervanger van Thomas Tol), terwijl Klaas Tuip de band Stampvast oprichtte, met de al eerder genoemde tipparadenotering als wapenfeit. Sinds 2004 speelt Tuip in de succesvolle BZN-reünieband BZN '66. Jaap Veerman treedt nog steeds op als soloartiest, waarbij hij ook werk van Canyon ten gehore brengt.

Terug in de tijd: Piet Veerman - Sailin' Home (1987)

 In de rubriek 'Terug in de tijd' belichten we gebeurtenissen, mijlpalen en faits divers uit de rijke historie der palingsound. In deze aflevering verhalen we over het grote solosucces dat voormalig Cats-zanger Piet Veerman in 1987 beleefde met de single 'Sailin' Home'.

22 Top 40-hits, waarvan vijf nummer 1-hits en nog eens elf andere top 10-hits, plus een achttal met goud of platina bekroonde lp's. Dat was de meer dan respectabele oogst van Volendams trots de Cats, in 1974. En daarmee begon de authentieke 'palingsound', de door Joost den Draayer bedachte benaming voor de typisch Volendamse muziek met sfeervolle melodieën, zo zoetjes aan de Haagse rock van de Golden Earring naar de kroon te stijgen - in termen van hitsucces dan. Desondanks besloten de vijfkoppige Cats in hetzelfde jaar een rustpauze in te lasten, niet lang na het uitbrengen van het in Amerika opgenomen 'Be My Day', dat tevens hun vijfde (en laatste) nummer 1-hit zou worden. De daarop volgende radiostilte werd door sommige bandleden aangegrepen om soloprojecten te lanceren. Zo nam leadzanger Piet Veerman een solo-album op, waarvan de titeltrack 'Rollin' on a River' zelfs tot in de top 10 doordrong.

Van de Cats naar definitief solo

Eind 1975 besloten de Cats toch weer samen de studio in te duiken, wat resulteerde in een nieuwe reeks hits, zij het minder succesvol dan voorheen. In 1980 nam de groep voor de tweede keer afscheid, mede vanwege het tegenvallende commerciële succes. De toepasselijke afscheidssingle 'The End of the Show' werd met een top 5-notering bekroond. Piet Veerman bracht daarna een tweede solo-album uit, 'Back To You', echter zonder groot succes. De plaat bereikte slechts #39 in de albumlijst en leverde geen singlehits op. Het afscheid van de Cats bleek wederom niet definitief. In 1983 werd de roep naar een reünie van de Volendammers steeds groter, vooral naar aanleiding de goedbekeken Veronica-documentaire 'The Story of de Cats'. Daarop werden opnieuw enkele (redelijke succesvolle) singles uitgebracht, totdat het in 1985 tot een definitieve breuk kwam tussen Piet veerman en de overige Cats. Een breuk die zelfs tot in de rechtszaal werd bevochten: de overgebleven groepsleden probeerden Veerman ervan te weerhouden om tijdens optredens oude Cats-nummers te zingen. Piet won de zaak en daarmee lag hem niets meer in de weg om een nieuwe solocarrière te beginnen. Het betekende tevens het einde van de Cats.

Hit van het jaar

In het voorjaar van 1986 begon met Piet met de opnamen van zijn nieuwe (derde) solo-album, dat simpelweg 'Piet Veerman' zou gaan heten. De plaat werd uitgebracht in het voorjaar van 1987 en zou 23 weken in de vaderlandse albumlijst bivakkeren, met nummer 5 als hoogste positie. Meest noemenswaardig en memorabel aan het derde soloproject van Piet is echter de single 'Sailin' Home', de eerste die van het genoemde album werd uitgebracht en wel in maart 1987. Het betrof een Engelstalige bewerking van Joegoslavische nummer 'Zora Je', in 1985 opgenomen door zangeres Neda Ukraden.



Wie denkt dat 'Sailin' Home' de eerste (en enige) cover van 'Zora Je' is, heeft het mis. Want in hetzelfde jaar werd de meeslepende melodie zowaar van Nederlandse tekst voorzien door Pierre Kartner alias Vader Abraham. 'Ik geloof' klonk de vertaling, ingezongen door de Vlaamse zangeres Marleen en goed voor een dikke zomerhit in Vlaanderen. Het bracht in de Vlaamse hitwereld zelfs een soort Joegoslavische connectie op gang, met veel Nederlandstalige bewerkingen van Joegoslavische songs. Zo werd 'Veel te mooi' ('Domme Moj') van Erik Van Neygen & Sanne een ware klassieker.



Terug naar Nederland, waar de melodie van 'Zora Je' eveneens hitsucces opleverde, en niet zo'n beetje ook. Piet Veerman gebruikte een Engelse vertaling door Edward Parfitt. Deze in Nederland wonende Brit had in 1983 al eens met Piet samengewerkt tijdens de derde Cats-periode, meer bepaald voor het album 'Third Life'. 'Zora Je' werd omgedoopt in 'Sailin' Home', met een toepasselijk sfeervol arrangement. Toch was het een visuele factor die uiteindelijk het grote succes van de single zou bepalen. Omdat de platenmaatschappij CBS een videoclip te duur vond, besloot tv-omroep Veronica (toch ook niet zonder 'sailin home'-verleden) er zelf een in elkaar te knutselen en het resultaat te gebruiken als pauzefilmpje. De perfecte match van beeld en muziek sloeg bij de kijkers zó aan dat de single binnen de kortste keren op de hoogste regionen van de Top 40 afstevende en uiteindelijk vier weken op nummer 1 doorbracht. Het was in mei dat Jan Hammer's 'Crocket's Theme', de ode aan Miami Vice-figuur Sonny Crockett, de zeemansode van Piet Veerman van de eerste plaats stootte. Dat verlette echter niet, dat 'Sailin' Home' in Nederland uiteindelijk de best verkochte single van 1987 zou worden en zodoende als nummer 1 van de jaarlijst de boeken in ging. Een prestatie van formaat, als je bedenkt dat in hetzelfde jaar ook wereldsterren als George Michael, Whitney Houston, Madonna én Michael Jackson veelvuldig op de bovenste plekken van de vaderlandse hitparade te vinden waren.



Het vervolg


Na 'Sailin' Home' ging het hitsucces voor Piet Veerman nog even door. De tweede single van zijn lp, het aanstekelijke 'Walking Together', werd in juni gebombardeerd tot Alarmschijf en bereikte de zevende plaats. Een aantal maanden later scoorde Piet zijn derde hit van het jaar: 'A new tomorrow'. Deze single kreeg eveneens ruggensteun dankzij het predicaat Alarmschijf, maar het eindresultaat viel wat tegen: verder dan plaats 25 zou de plaat niet komen.

Tot halverwege de jaren negentig was Piet Veerman nog regelmatig in de Nederlandse tip- en hitparade te vinden. Het overdonderende succes van 'Sailin Home' zou niet meer geëvenaard worden, een bijna onmogelijke klus immers, en ook in de top 10 zou de bebaarde Volendammer niet meer van zich doen spreken. De singles 'Whenever you need me' (1988) en 'La Comperasita - La Paloma' (1994) haalden echter wel nog de middenmoot: #24 respectievelijk #25. En ook de albums van Piet bleven het niet onverdienstelijk doen. En zo bleef de rasechte Volendammer met de karakteristieke licht-hese stem zich handhaven als vaste muzikale waarde uit het al net zo muzikale vissersdorp. In de loop van zijn carrière ontvangt hij meer dan dertig gouden en platina albums.

De laatste jaren is het wat rustiger rond Piet Veerman. Maar met zijn vele successen als frontman van de legendarische Cats én zijn glansrijke solocarrière met als hoogtepunt 'Sailin Home' komt de eretitel 'Godfather van de Palingsound' hem meer dan toe.